Waarom ging ik dragen?

Waarom ging ik dragen?

Toen ik zwanger was van Yuna wist ik bijna niets over dragen. Ik had het wel eens ergens op internet voorbij zien komen en ik wilde wel een drager hebben, maar ik besteedde er verder geen aandacht aan. Tijdens een van onze bezoekjes aan een babywinkel kochten mijn man en ik een rekbare draagdoek, met eigenlijk geen idee van wat we nu precies gekocht hadden. Ik had in mijn hoofd het beeld van een baby die in haar eigen bed sliep, die ‘netjes’ om de 3 uur aan de borst dronk en die zichzelf kon vermaken in haar box. De draagdoek leek me vooral handig om tijdens het wandelen te gebruiken.

De werkelijkheid bleek echter totaal niet te zijn zoals ik het mij voorgesteld had. Yuna had heel veel behoefte aan onze nabijheid. Ze huilde veel en ze had moeite met slapen. Het slapen lukte wel als ze op mij of op haar papa lag, maar zodra we haar in haar wiegje wilde leggen werd ze wakker en huilde ze net zolang tot we haar oppakten. Toen ze een week oud was, probeerde ik haar in de rekbare doek te doen. Hoe dat moest, had ik via YouTube geleerd. We gingen met haar in de doek een wandeling maakte, maar ik maakte me verschrikkelijk veel zorgen om haar. Yuna zakte in de doek in elkaar en ik was bang dat ze niet genoeg lucht zou krijgen. Wat een onding! Die doek verdween gauw ergens achter in de kast. 3 Maanden lang probeerden we van alles om maar te kunnen slapen. Op advies van het consultatiebureau startten we met inbakeren en de ‘cry-it-out’ methode. Vreselijk om je kleine baby zo te horen huilen! Dit was niet wat we wilden voor haar en voor ons.

Maar wat dan wel? Via internet ging ik meer en meer lezen over hechting, huidhonger, waarom baby’s huilen en over dragen. Ik diepte de draagdoek weer op uit de kast en probeerde het opnieuw. Ik had de eerste keer veel te los geknoopt! Met heel veel oefenen kreeg ik het voor elkaar om Yuna een stuk comfortabeler en veilig te dragen. In de draagdoek kwam ze tot rust, huilde ze minder en kon ze wel haar draai vinden om te gaan slapen. En in de tussentijd kon ik nog wat doen ook!

Nu ik had ontdekt hoe fijn het dragen was, wilde ik meer! Er kwam een geweven doek, een paar draagconsulten, een ringsling en een draagzak. De wandelwagen werd al gauw niet meer gebruikt en ook binnenshuis werd Yuna heel veel gedragen.  Ik las meer en meer over dragen, hechting, buidelen, en ontdekte dat er veel wetenschappelijk bewijs is om de voordelen van buidelen en dragen te onderbouwen. Als (huis)arts hecht ik veel waarde aan evidence based werken. Dit bewijs in combinatie met mijn positieve ervaringen, maakte dat ik het dragen wil verspreiden. Ik wil andere ouders laten ervaren hoe fijn en hoe waardevol dragen is.

In 2016 volgde ik de opleiding tot draagconsulent bij Die Trageschule en startte ik Ich draag dich, om andere ouders te kunnen helpen met dragen. In 2017 ben ik gecertificeerd bij Die Trageschule. Daarnaast zit ik in het bestuur van de Vereniging van draagdoekconsulenten en volg ik vele bijscholingen.

In 2018 werd onze zoon Ryo geboren. Ryo draag ik sinds de eerste week het grootste deel van de dag. Ik merk dat dit voor ons beiden erg rustgevend is. Omdat hij continue in mijn buurt is, kan ik direct op zijn behoeftes inspelen. Ik zie het meteen als hij honger heeft. In de drager valt hij heel gemakkelijk in slaap doordat hij zich veilig en geborgen voelt. Het dragen ondersteunt Ryo ook in zijn ontwikkeling, hij kan rustig alles bekijken wat ik doe en oefent zijn evenwichtsorgaan. Hij maakt kleine beweginkjes die zijn spieren oefenen en hij kan goed zijn nekspieren trainen. Ook vind ik het heel erg handig dat ik mijn handen vrij heb voor Yuna en haar niet alleen hoef te laten om Ryo naar bed te brengen.